Ľ MURIT en KLENN dl.3
Foto Klenn haalde zijn schouders op. Blijkbaar wel dus. En nog steeds was hij niet echt verontrust. Hij was niet anders gewend dan dat het geluk altijd met hem was. Zo zou het nu vast ook wel weer gaan.

In het boomhuis van Murit hing de grote ketel met denneappels in sneeuwwater boven het vuur te pruttelen. Murit tilde de deksel even op om de inhoud te inspecteren en knikte tevreden, terwijl ze de damp genoeglijk langs haar gezicht liet trekken. Ze sloot voor een kort moment haar ogen om extra van de rustgevende werking te kunnen
genieten. Op zulke momenten als deze voelde ze zich intens tevreden, en miste ze de andere kabouters niet.
Zij was anders dan de rest, dat had ze altijd al geweten, ookal was dat inzicht heel lang verborgen gebleven in de diepste groeven van haar hart. Alleen haar vader...ach ja, haar vader.... Met hem voelde ze een intens medelijden. Hem had ze ook achtergelaten. Ze had niet anders gekund..... Hij was de enige arts in hun dorp, en de kabouters keken tegen hem op en hadden hem nodig.....meer dan dat zij hem nodig had. Soms knaagde het aan haar dat ze niet omwille van hem had kunnen blijven, maar Murit wist dat ze dat niet had kunnen volhouden. Toneelspelen, niet jezelf kunnen zijn......geacht worden te trouwen met een van die ....saaie vervelende, of soms zelfs bazige mannetjes, waarvan er niet een was die ook maar enigszins bij haar in de smaak viel. Op den duur gingen de anderen haar verwaand vinden omdat ze keer op keer iedere man afwees die toenadering zocht, en werd ze uiteindelijk steeds meer gemeden. Dat was te verdragen, want dan lieten ze haar tenminste met rust. Hoewel het haar wel pijn deed om te ervaren dat ook de paar vriendinnen die ze had haar op zeker moment links lieten liggen omdat zij zich volgens kabouternormen onaangepast gedroeg.
Ik kan niet trouwen met iemand die ik niet mag, of met de een of andere simpele ziel, dacht Murit bij zichzelf, en vervolgens mezelf vergeten en mijn leven in dienst stellen van hem, en het krijgen van zijn kinderen.
Zij wilde ook arts worden, net als haar vader, omdat ze vaak intuitief aanvoelde wat iemand mankeerde en ook wist wat die persoon nodig had om te genezen. Maar omdat ze zoveel potentiele huwelijkskandidaten de laan uit had gewezen, had ze veel van het aanzien dat ze had gehad als haar vaders dochter, verloren, en daarmee waren ook haar kansen om haar vaders werk voort te zetten in het dorp verkeken. Nou, ze konden de pot op allemaal! Misschien was het voor haar vader ook maar beter dat ze weg was, dan hoefde hij zich ook niet meer voor haar gedrag tegenover de anderen te schamen of te verontschuldigen, en zich in tweeŽn gehakt te voelen tussen begrip voor de wensen van zijn enige dochter enerzijds, en de belangen van de kaboutergemeenschap anderzijds.
Ieder wezen is vrij om te kiezen, dacht Murit bij zichzelf, en dit is mijn keuze. Ik blijf trouw aan mezelf en aan wat ik voel, ookal doet het soms pijn als anderen daar niet in mee kunnen gaan, of het veroordelen alsof het iets verkeerds is. Met de eenzaamheid had ze inmiddels vrede gesloten, die was immers al jaren haar beste vriend.

Klenn begon in te zien dat hij dwaas was geweest. Dwaas om te denken dat hij in een ommezien de weg naar huis weer zou terugvinden. Zijn richtingsgevoel liet hem in de steek, en er was nog iets vreemds, het was net of hij door andere ogen de wereld inkeek. De dingen leken niet meer hetzelfde als voor het moment dat hij in die vreemde slaaptoestand was geraakt en daaruit was ontwaakt. Alsof de wereld er anders uitzag. Alsof de gloed en de uitstraling van de natuur om hem heen anders was, dan zoals hij het daarvoor altijd had waargenomen. Had de maan dat effect op hem gehad? Het was normaal dat hij, na het te zijn opgeladen met maanlicht, zich aanmerkelijk lichter en energieker voelde, en de wereld; alles en iedereen om hem heen stralender waarnam dan daarvoor, omringd met kransen van wit of soms zacht gekleurd licht. Nu ervaarde hij ook wel iets van dat speciale licht, maar alleen als hij er zijn aandacht speciaal op richtte en zijn blik erop gefixeerd hield, maar het gevoel dat hij erbij had leek in de verste verten niet op wat het zou moeten zijn , gebaseerd op wat zijn ervaringen uit het verleden hem vertelden. Het was bevreemdend.
Maar een midwinternacht zoals deze.....die kwam ook niet vaak voor in de geschiedenis-boeken van de elfen, dat wist Klenn ook wel. Wat er nou precies in hem of in zijn waarneming van de dingen om hem heen was veranderd kon hij niet bevatten, laat staan benoemen. Maar dat er iets veranderd was, en dat het zijn gebruikelijke oriŽntatie-gevoel had beÔnvloed, daar was hij stellig over. Hij beeldde het zich niet in. Hoewel dat een meer gevoelsmatige dan visuele constatering was. Wat was er in vredesnaam met hem aan de hand? Hoe kon dit gebeurd zijn? Hij was gewoon helemaal de weg kwijt, en voelde zich een ontheemde.
Moest hij dit nieuwe, nog niet te plaatsen gevoel als een zegen van de Godin beschouwen, was dat de bedoeling? Of..... had hij haar misschien ongemerkt beledigd, en had ze een vloek over hem uitgesproken om hem te straffen voor zijn sentimentele zwijmelarij? In zijn wanhoop probeerde hij de Godin aan te roepen bij haar ware naam, een naam die hij meer voelde dan dat hij hem kon uitspreken.
Maar in plaats van dat hij een gewaarwording kreeg van een mogelijk van haar afkomstig zijnde boodschap, drong een ander, onheilspellend geluid tot hem door. Het waren korte harde kreten die hem bekend voorkwamen, die maakten dat zijn nekharen spontaan overeind gingen staan. Kreten van een dier, een dier dat bij de mensen hoorde. Het was een hond, zoveel kon hij wel uitmaken, en dat stemde hem bepaald niet gelukkig. Hij wist namelijk ook dat dieren -in tegenstelling tot de meeste mensen- wezens zoals elfen, die grotendeels op het etherische vlak leefden, goed konden zien!

**********************************************************

wordt weeeeeeeer vervolgd........................
[ terug... ]Omhoog

Eigen domeinnaam




BEZOEKERSTELLER

BIJ DE TIJD

BRIGITTE BERG

MAAND-KALENDER

LOOKING FOR STEVE



  • **************************************************************************** look4steve-1-13-61

KALENDER

GEDICHT VAN RUMI

  • Het nieuws is uit, maar jij hebt het nog niet gehoord. ************************************ Jalousie is veranderd in liefde, Hoeveel liefde is er nog te vinden? ************************************ De maan heeft haar gezicht geopend en ook haar vleugels van licht. *************************************** Leen ogen om dit te zien, als de jouwe het nog niet zien. ************************************** Dag en nacht komen er pijlen naar je vanuit verborgen bogen. *************************************** Als je geen wapen hebt en je nergens kan verstoppen voor de Dood die altijd dichter bij komt, dan kan je net zo goed je overgeven. ************************************** Het koper van je wezen is al getransmuteerd in goud door de alchemie van Mozes, maar jij rommelt nog in een geldbuidel op zoek naar muntjes. **************************************** Je hebt Egypte's gelijke in je, Kilometerlange oevers met rietsuikerplantages, de bron van al het zoete, maar jij loopt te tobben of je snoep wel komt van een winkel buiten jezelf. *************************************** Uitwendige vorm, je reikt voor vormen, maar jij bent de Jozef. *************************************** Doe je ogen dicht, en staar in de spiegel, naar de vlam die je ogen verlicht. *************************************** Je lichaam is een kameel die soepel en direct naar Mekka reist. *************************************** Jij denkt dat je rondhangt op het dorpsplein op een ezel, of de verkeerde kant opgaat, maar dat is niet zo. **************************************** Deze karavaan is een triomf die binnen wordt gehaald in Godin's werkelijkheid. ******************************************** uit: Rumi: bridge to the soul. translation Coleman Barks. vertaling naar nederlands door Klara Adalena

KNOCK-KNOCK

WILDE WIJZE VROUW

  • http://www.wildewijzevrouw.nl/blog/lees/28-De-maan-heeft-haar-gezicht-geopend

STEVE




Copyright 2002-2018