MURIT en KLENN dl. 4
Foto De schrik sloeg Klenn om het hart zoals het dat nog nooit eerder gedaan had, toen hij het geluid duidelijk zijn kant uit hoorde komen. Door de reeds aanwezige verwarring en het plotselinge besef dat hij daar helemaal alleen en onbeschermd was werd hij overrompeld door een plotseling gevoel van grote angst, en sloeg hij instinctief op de vlucht. Het lukte hem daardoor niet de kalme beheersing te vinden om zich te concentreren op het zich
volledig onzichtbaar maken, wat zowieso nu heel moeilijk te verwezelijken zou zijn, dacht hij, nu
hij zo door de maan met lichtkracht was opgeladen.
Het zou op zich niet zo moeilijk moeten zijn om buiten het bereik van de hond te blijven, aangezien de hond niet kon vliegen en hij wel, maar hij was niet graag het leidend voorwerp van zulksoortige interesses. Honden waren gevaarlijke herrieschoppers, die, als ze hun tanden niet in het onderwerp dat hun -altijd heimelijk sluimerende- jachtinstinct had opgeroepen konden zetten, dan wel fanatiek en hardnekkig bleven blaffen op de plaats waar zij hun "prooi" voor het laatst gezien hadden, daarmee ook alle andere wezens in het bos op stang jagend. Maar de hond had Klenn al gezien, althans; het licht dat de elf uitstraalde, en het zette de achtervolging in, natuurlijk onder luid geblaf.
Klenn had nu al spijt als haren op zijn hoofd dat hij niet beter had opgelet waar hij heenging toen hij zich van zijn vrienden afzonderde om alleen met "Haar" te kunnen zijn. Hoe kon hij zo dwaas zijn geweest om zover van de anderen weg te gaan? Nu kon hij geen bescherming meer zoeken in zijn elfengemeenschap, die goed beveiligd was tegen aanvallen en ongewenste invloeden van buitenaf, door een krachtig onzichtbaarheidsschild dat door de geestelijk sterksten onder hen in stand werd gehouden. En nu zijn interpretatie van de omgeving zo mysterieuzerwijs veranderd was, vroeg Klenn zich vertwijfeld af of het hem ooit nog wel zou lukken zijn leefgemeenschap terug te vinden. En zijn zussen.... zijn zussen zouden inmiddels wel dodelijk ongerust over hem zijn.... Misschien dachten ze wel dat hij......
Er rukte iets aan Klenn, dat, tezamen met het besef van iets dat knapte en scheurde, hem abrupt in zijn beweging onderbrak en terugtrok. Vrijwel gelijktijdig werd hij getroffen door een vlammende pijnscheut, zo erg dat hij een golf van misselijkheid voelde opkomen.
Het door de winter kale maar veelvoudig vertakte struikgewas dat hij in zijn paniek had willen doorkruisen om zo zijn belager van zich af te schudden, bleek een haag vol doornen te zijn, waarvan er een venijnig door zijn vleugel stak. Jammerend probeerde Klenn zich los te wrikken, wat het probleem alleen maar erger maakte, en de pijn nog verder opvoerde. Het bleek onmogelijk om zich te bevrijden zonder de schade te vergroten, hij kon immers niet zien waar en hoe hij precies vastzat. Ook kon hij er met zijn handen niet goed bij, waardoor hij het risico zou lopen dat er een heel stuk van zijn vleugel af zou scheuren als hij het zou forceren, wat hem voor de rest van zijn leven invalide zou kunnen maken. Maar als de hond hem te pakken kreeg was hij ten dode opgeschreven, wat nog veel erger was. Hij zou in de muil van dat beest verdwijnen en zijn vlam zou voorgoed doven.
Volkomen machteloos hing hij daar, in bange afwachting van zijn wrede lot. Met zijn handen en voeten zocht hij steun aan de hem omringende takken, zodat de vleugel niet door zijn het gewicht van zijn eigen lichaam alsnog zou afscheuren.
Hij kon nu alleen nog maar hopen, hopen dat de hond het zou opgeven als hij weer bij zinnen kwam nu er niets meer om op te jagen viel. Het was immers een zogeheten "tam" dier, dat door de mensen gevoed werd, en dus niet zelf op jacht hoefde om zijn maaltje bij elkaar te schrapen om zijn lege maag te vullen. Maar die gedachtengang bleek ijdele hoop, want het onheilspellende geblaf hield niet op en klonk nu angstaanjagend dichtbij.
Klenn deed nog een laatste wanhopige poging zich te concentreren om zich -al was het maar enigszins- minder zichtbaar te maken, in de hoop de belangstelling van de hond af te wenden en sloot zijn ogen. Hoe dan ook, hij was niet van plan om zijn ogen weer te openen alleen maar om zijn eigen dood onder ogen te moeten zien. Hij hoorde nog steeds het waanzinnige geblaf, afschuwelijk dichtbij, nu afgewisseld met gejank en gehijg, waarvan de onsmakelijk geurende warmte uit de bek van de hond hem tegemoet stroomde. Klenn wilde niet weten hoe dichtbij de hond nu eigenlijk wel was; hij kneep zijn ogen nog stijver dicht en hield zich bewegingsloos stil, zich verbijtend vanwege de messcherpe, indringende pijn. Hij besefte dat hij er nu ieder moment geweest kon zijn. Klenn voelde hoe zijn licht verflauwde, maar of het zijn laatste wanhopige poging tot onzichtbaar-wording was, die begon te werken of dat zijn levenskracht bezig was hem te verlaten, kon hij niet uitmaken..................

***********************************************************

WORDT VERVOLGD..........................

[ terug... ]Omhoog

Eigen domeinnaam




BEZOEKERSTELLER

BIJ DE TIJD

BRIGITTE BERG

MAAND-KALENDER

LOOKING FOR STEVE



  • **************************************************************************** look4steve-1-13-61

KALENDER

GEDICHT VAN RUMI

  • Het nieuws is uit, maar jij hebt het nog niet gehoord. ************************************ Jalousie is veranderd in liefde, Hoeveel liefde is er nog te vinden? ************************************ De maan heeft haar gezicht geopend en ook haar vleugels van licht. *************************************** Leen ogen om dit te zien, als de jouwe het nog niet zien. ************************************** Dag en nacht komen er pijlen naar je vanuit verborgen bogen. *************************************** Als je geen wapen hebt en je nergens kan verstoppen voor de Dood die altijd dichter bij komt, dan kan je net zo goed je overgeven. ************************************** Het koper van je wezen is al getransmuteerd in goud door de alchemie van Mozes, maar jij rommelt nog in een geldbuidel op zoek naar muntjes. **************************************** Je hebt Egypte's gelijke in je, Kilometerlange oevers met rietsuikerplantages, de bron van al het zoete, maar jij loopt te tobben of je snoep wel komt van een winkel buiten jezelf. *************************************** Uitwendige vorm, je reikt voor vormen, maar jij bent de Jozef. *************************************** Doe je ogen dicht, en staar in de spiegel, naar de vlam die je ogen verlicht. *************************************** Je lichaam is een kameel die soepel en direct naar Mekka reist. *************************************** Jij denkt dat je rondhangt op het dorpsplein op een ezel, of de verkeerde kant opgaat, maar dat is niet zo. **************************************** Deze karavaan is een triomf die binnen wordt gehaald in Godin's werkelijkheid. ******************************************** uit: Rumi: bridge to the soul. translation Coleman Barks. vertaling naar nederlands door Klara Adalena

KNOCK-KNOCK

WILDE WIJZE VROUW

  • http://www.wildewijzevrouw.nl/blog/lees/28-De-maan-heeft-haar-gezicht-geopend

STEVE




Copyright 2002-2018