» MURIT & KLENN dl.6
Foto Het was niet de eerste keer dat iemand zich energetisch aan haar vastklampte in pijn of in nood, en ze wist dan doorgaans ook meteen om wie het ging, die boodschap werd als het ware ook via "de draad" meegezonden.
Maar deze keer was het anders, de noodkreet was verwarrend, en de afzender onbekend, net als het type licht-schijnsel. De kleur ervan kende ze niet. Het behoorde noch toe aan iemand van het kabouterras, noch aan een of ander dier.... En wie zou haar anders, ookal was het misschien onbewust, en niet tot haar als persoon gericht, om hulp roepen? Wie....?
Haar gedachten stonden nog niet helemaal op een rij, en haar beslissing "wat nu te doen", nog nauwlijks gemaakt toen ze bemerkte ze dat ze buiten stond, haar mantel al omgeslagen, lantaarn in de hand, klaar voor een tocht door de koude nacht.
Tot haar verbazing zag ze dat ze ook haar mes in haar hand hield, haar mes gemaakt van hars en versteend hout, met de scherpgerandde flank, dat ze gebruikte om takken mee door te snijden. Ze kon zich amper herinneren dat ze het onderweg naar buiten uit de bak met tuinierspullen had weggegrist, en schrok van zichzelf. Ze was nog nooit eerder zo door haar instincten geleid dat ze bijna volledig buiten de controle van haar bewustzijn om had gehandeld.
De wind was weer komen opzetten en opnieuw sneeuwde het. De wind woei de sneeuw in haar gezicht en benam haar even het zicht en de adem. De wind en de kou leken haar te ontnuchteren, want ze vroeg zich plotseling af waar ze in vredesnaam aan was begonnen en wat ze hiermee dacht te gaan bereiken....?
Ze keerde haar rug naar de wind, en zag haar huis recht voor zich, haar huis waar het warm was, warm, aange-naam en veilig...... Ze moest wel krankzinnig zijn om hier buiten te blijven...
Ze aarzelde en zette een stap in de richting van haar boomhuis, toen ze opnieuw die ruk aan haar zonnevlecht voelde, heel duidelijk nu, wanhopig..... beklemmend.
Ze stond meteen stil. Het gevoel was onmiskenbaar. Wat er ook gebeurde, ze kon niet terug. Ze kon niet meer naar binnen gaan in die veilige warmte die haar altijd omhelsde, gelijk de armen van een liefhebbende moeder, en doen alsof er niets aan de hand was, en die ander, die of datgene dat haar nodig had, aan zijn of haar lot overlaten, nee, zeker niet in deze kou.
Ze moest de draad volgen, haar instinct zou haar wel leiden.....

Het leek alsof ze droomde. Ze wist totaal niet waar ze heenging, behalve dan dat ze in de richting koerste vanwaar ze de "rukking" aan haar had voelen trekken. Ze zag amper een hand voor ogen, de wind had haar lantaarn alweer uitgeblazen. Het had niet veel zin om hem opnieuw aan te steken, ze zou er niet ver mee komen in dit weer, als ze zich op haar lantaarn moest verlaten. Ze merkte dat ze met haar gewone waarneming zowieso niet ver zou komen.
Daarom stond ze stil, probeerde een punt van kalmte te bereiken en een ogenblik vast te houden, en de wind te negeren die aan haar rokken en mantel rukte. Ze liet haar blik weer "vervagen", net zoals ze zoėven in haar boom-stronkhuis had gedaan. Het was een kwestie van je bewustzijn op een andere manier te richten dan gebruikelijk; eigenlijk gewoon een andere manier van kijken. Of eigenlijk was het meer; het kijken loslaten om anders te gaan "zien". Het was alsof je de indrukken van de omgeving, de contouren van dingen zoals bomen, planten, dieren liet vervagen totdat er een andere waarneming ontstond, meer een waarneming van binnenuit. Het was moeilijk tot uitdrukking te brengen hoe het precies in zijn werk ging. In ieder geval kon Murit -als ze erin slaagde even voor een kort moment de bekende werkelijkheid helemaal te vergeten-, andere dingen zien, zoals lichtende draden die als een web het ene met het andere voorwerp of wezen konden verbinden. Het was in ieder geval een wereld die steeds in verandering was, niets bleef er ooit lang hetzelfde. Kleuren golfden en lijnen dansten, als de trillende draden van een spinneweb in de wind. Ook alle planten en wezens in de natuur kregen dan een andere kleur en gloed en leken uit hele andere substanties te zijn opgebouwd. Kleuren en gloeisels, soms kloppend als harten, dan weer stromend gelijk water, of zelfs lichtspiesen die als schichtende pijlen de lucht doorkliefden.
Murit was gewend aan dit tweede gezicht (wat overigens niet hetzelfde was als alleen maar aura's kunnen zien), ze had het vermogen -zover ze zich kon herinneren- al van kleins af aan gehad, en ze kon het naar believen oproepen.
Ook nu liet ze zich door die wereld van geweven kleuren en lijnen leiden, en volgde ze trouw de trillende flakkerende draad die aan haar vastgehaakt zat, en haar als het ware voorttrok. De lichtende vezels om haar heen markeerden het struikgewas. Na een tijdje leken zelfs de wind en de sneeuw te vervagen, ze liet zich er in ieder geval niet meer door afleiden. Ze was door haar kleding goed beschermd tegen de kou, alleen de huid van haar wangen was kwetsbaar in de wind. Ze zorgde er hoe dan ook wel voor dat er geen sneeuwvlokken op haar ogen konden vallen die haar concentratie zouden vertroebelen of verstoren en hield de mantelkap ver genoeg over haar hoofd getrokken tijdens haar tocht. Het was al lastig genoeg dat ze regelmatig naar links of naar rechts moest uitwijken om hinderlijke obstakels zoals takken, laagroeiende planten en uitstekende
boomwortels te omzeilen.
Zonder haar "tweede gezicht" zou ze nu geen hand voor ogen meer kunnen zien, maar het kleurenspel van de lichtende draad hield haar op haar koers. Wel zette ze nauwkeurig en bedachtzaam haar voeten neer, goed bedacht op onzichtbare oneffenheden onder de sneeuw en mogelijke kuilen, want het was belangrijk haar blik niet van de draad te laten afleiden, ze moest deze toestand volhouden tot ze haar doel had bereikt.
Hoe lang ze al had gelopen wist ze niet te zeggen, ze liep alsof ze in een soort trancetoestand verkeerde. Maar de lichtdraad werd wel langzaam maar zeker steeds compacter en het schijnsel ervan duidelijker. Anderzijds begon die ook steeds vaker langdurig te flakkeren, als een kaars in de wind die bijna wordt uitgeblazen, maar toch net niet. Het eerste betekende dat ze niet meer ver van die of datgene verwijderd was die haar had aangetrokken, het tweede betekende dat de uitzender van het noodsignaal danig aan het verzwakken was en mogelijk aan het einde van zijn of haar latijn. Opmerkelijk genoeg voorvoelde ze wel dat het hier een "hij" betrof, en geen "zij", ookal kwam de aard en de oorsprong van het schijnsel haar praktisch onbekend voor.... Of toch niet.....?
Gestaag liep ze verder en zag dat de draad enigzins omhoog begon te leiden. Het eind kwam eindelijk in zicht en veranderde daar in een stervormig uitstalend licht, waar vonkjes als lekkende druppels energie vanaf spatten. Murit had haar doel bereikt! Ze had het binnen gezichtsafstand! Ze knipperde een paar keer met haar ogen om de beheersing over haar andere gezicht -haar gewone gezicht-, weer terug te laten keren. Anders zou ze het wezen in kwestie niet veel verder kunnen helpen. Omdat het omkeerproces niet zo snel ging als ze van voorgaande keren gewend was, kneep ze haar ogen een aantal keren een paar tellen lang heel stijf dicht, tegelijkertijd de wereld zoals ze die kende in zijn "gewone", stoffelijke vorm visualiserend. Ze dacht aan de kale boomtoppen, de witte sneeuw, het door de maan verlichtte landschap.
Uiteindelijk werkte het. Ze begon weer gewoon te zien. Even was ze bang geweest voor altijd in die toestand te moeten blijven. Ze was er dit keer dan ook wel erg langdurig in gebleven, maar het had niet anders gekund. Toch voelde ze ook een zeker gevoel van trotse voldoening in haar omhoogwellen vanwege haar zojuist geleverde prestatie. Maar nu was er ander werk aan de winkel, er moest iemand gered worden..... iemand in nood....

[ terug... ]Omhoog

Eigen domeinnaam




BEZOEKERSTELLER

BIJ DE TIJD

BRIGITTE BERG

MAAND-KALENDER

LOOKING FOR STEVE



  • **************************************************************************** look4steve-1-13-61

KALENDER

GEDICHT VAN RUMI

  • Het nieuws is uit, maar jij hebt het nog niet gehoord. ************************************ Jalousie is veranderd in liefde, Hoeveel liefde is er nog te vinden? ************************************ De maan heeft haar gezicht geopend en ook haar vleugels van licht. *************************************** Leen ogen om dit te zien, als de jouwe het nog niet zien. ************************************** Dag en nacht komen er pijlen naar je vanuit verborgen bogen. *************************************** Als je geen wapen hebt en je nergens kan verstoppen voor de Dood die altijd dichter bij komt, dan kan je net zo goed je overgeven. ************************************** Het koper van je wezen is al getransmuteerd in goud door de alchemie van Mozes, maar jij rommelt nog in een geldbuidel op zoek naar muntjes. **************************************** Je hebt Egypte's gelijke in je, Kilometerlange oevers met rietsuikerplantages, de bron van al het zoete, maar jij loopt te tobben of je snoep wel komt van een winkel buiten jezelf. *************************************** Uitwendige vorm, je reikt voor vormen, maar jij bent de Jozef. *************************************** Doe je ogen dicht, en staar in de spiegel, naar de vlam die je ogen verlicht. *************************************** Je lichaam is een kameel die soepel en direct naar Mekka reist. *************************************** Jij denkt dat je rondhangt op het dorpsplein op een ezel, of de verkeerde kant opgaat, maar dat is niet zo. **************************************** Deze karavaan is een triomf die binnen wordt gehaald in Godin's werkelijkheid. ******************************************** uit: Rumi: bridge to the soul. translation Coleman Barks. vertaling naar nederlands door Klara Adalena

KNOCK-KNOCK

WILDE WIJZE VROUW

  • http://www.wildewijzevrouw.nl/blog/lees/28-De-maan-heeft-haar-gezicht-geopend

STEVE




Copyright 2002-2018