╗ MURIT en KLENN dl.7
Foto Het was opgehouden met sneeuwen. Nu Murits gewone gezichtsvermogen weer was teruggekeerd, keek ze opnieuw om zich heen, voor zich, en liet alles langzaam tot haar doordringen. Het was opvallend, nu ze weer tot haar gewone "zien" was teruggekeerd, hoe donker het hier eigenlijk was, ondanks het maanlicht. Ze ontstak haar lantaarn en bestudeerde de wirwar van kale doornige takken, om een goede inschatting van de situatie te kunnen maken en richtte toen haar lantaarn langzaam verder omhoog....
Murit schrok zo van wat ze zag dat ze bijna haar lantaarn op de grond liet vallen. Als haar ogen haar niet bedrogen hing daar een elf aan een van de takken.
Haar handen trilden zo (en dat was niet alleen van de kou) dat ze de lantaarn wel eventjes naast haar in de sneeuw moest zetten, er daarbij wel zorg voor dragend dat hij niet opnieuw uitging.
Ze moest even goed nadenken over wat er hier aan de hand was. De elf zag er niet erg levend meer uit. Maar zijn signaal had haar tot hem geleid, en dat was een vast en zeker teken dat hij nog in leven moest zijn.... Misschien was hij wel buiten westen geraakt....
Midwinternacht.... elfennectar.... en dan niet meer kunnen zien waar hij vloog.... Ja, zoiets zou het wel geweest zijn.... Murit schudde haar hoofd. Ze had zelfs meelij met de arme drommel ookal had hij het zichzelf aangedaan....
Wat Murit alleen niet begreep was waarom hij afgezonderd was geraakt van de rest van zijn volk, en dan nog wel tijdens zo'n voor hun belangrijke jaarlijkse viering (was hij in de steek gelaten misschien, of verstoten? Zou dat kunnen?) En waarom in de naam van moeder natuur had hij haar, uitgerekend haar, geroepen?
Er waren veel dingen die Murit niet begreep, maar het leven zat vol onbegrijpelijkheden voor een eenvoudige kaboutervrouw zoals zijzelf, hield ze zich dan altijd maar voor. En voor dat soort overwegingen had ze nu trouwens geen tijd, de tijd drong, ze was hier immers niet voor niets gekomen.... Noodgevallen waren niet onderhevig aan de eisen en de wetten van het begrip....
Kordaat en ferm pakte ze de lantaarn weer op en scheen ermee recht in Klenns gezicht. Er kwam geen enkele reactie. De elf had nog steeds zijn ogen dicht en zijn hoofd hing op zijn borst. Wel zag Murit dat hij zijn been tegen een tak gedrukt hield, klaarblijkelijk had hij zich schrapgezet om te verhinderen dat hij weg zou glijden.... Dat been zou nu wel helemaal verstijfd zijn.... Gezien de overvloedige hoeveelheid doornen, en zijn bedwelmde toestand was het aannemelijk dat hij zich niet durfde los te laten....
Naar hem roepen was dan ook geen goede optie gezien de omstandigheden.
Murit bukte zich om onder een laag uitstekende, met gemene doorns bewapende tak door te kruipen om aan de achterkant van de struik te kunnen komen. Ze moest echt heel goed oppassen, door de vele pas gevallen sneeuw waren een heleboel doornen verradelijk goed bedekt en dus vrijwel onzichtbaar. Maar Murit kende dit soort struiken wel, en wist ook goed hoe het patroon van doornen zich om de takken heenvormde, en waar ze met name voor moest uitkijken.
Plotseling herinnerde ze zich weer dat ze ook haar mes nog had meegenomen! Dat zou ze nu zeker heel goed kunnen gebruiken, en waarschijnlijk ook gewoonweg hard nodig hebben! Ze kreeg kippevel van de gedachte dat ze intu´tief had geweten dat ze hem moest meenemen, dat ze hem nodig zou hebben. Ze had hem gewoon, zonder erbij na te denken uit haar bak met tuinspullen gegrist, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Murit zette haar lantaarn neer en tastte in haar mantelzak. Ja, haar mes! Ze pakte haar lantaarn weer op en scheen hem omhoog en zag toen de ware aard van het probleem. De arme elf had een gescheurde vleugel! Hij hing daar letterlijk vast, machteloos en hulpeloos.
Murit zou wel naar boven moeten klimmen om hem te bevrijden uit zijn benarde positie, en hoogtes waren nou net niet haar sterkste kant! (Dat gold trouwens voor alle kabouters, die liefst beide benen stevig op moeder terra hielden, in tegenstelling tot het elfenvolk.) Gelukkig was ze niet erg bang uitgevallen, en best bereid iets van zichzelf te riskeren voor het welzijn van een ander levend wezen, elf of geen elf.
Ze hing haar lantaarn aan een van de laaggroeiende takken, en sneed er her en der de doorns vanaf.
Het lag noch in haar aard, noch in haar bedoeling om een plant nodeloos te beschadigen of te verminken, maar een andere mogelijkheid was er niet om ongeschonden boven te komen en de gewonde elf te bevrijden, die anders zeker sterven zou... want spoedig zou de dagenraad aanbreken, en de elf kon zich nergens terugtrekken.... De struik zou zijn beschadiging wel overleven, de elf niet....
Tot zover Murits innerlijke kompas goed werkte vertelde haar "neus" haar dat ze zich hier heel dicht bij het terrein van mensen bevonden, een gevaarlijke plek voor een elf om te vertoeven, hoe was hij hier in vredesnaam in verzeild geraakt? Maar dat kon ze hem later allemaal nog vragen, als ze hem maar levend de boom uit zou krijgen...

Behoedzaam maar zeker had Murit zichzelf een weg gebaand naar boven via vele kronkelwegen, haar lantaarn steeds ophangend aan de dichtstbijzijnde zijtak, het heft van haar mes tussen haar tanden geklemd en met haar voeten de sneeuw van de takken vegend om een zo goed mogelijke grip te houden op de takken tijdens haar klim. Ze gebruikte steeds het mes om het pad van doorns vrij te maken, terwijl ze zich met haar voeten schrap zette en zich met haar vrije hand vastgreep om zich staande te houden zonder weg te glijden.
Ze was nu zover gekomen dat ze de voeten van de elf bijna kon aanraken. Ookal was ze er bijna, ze moest nu vooral kalm en geconcentreerd blijven doorgaan, wilde ze niet alsnog de fout ingaan.
Ze moest op gelijke hoogte met de elf zien te komen. Hopelijk zou ze hem tot bewustzijn kunnen brengen, anders zag ze niet hoe ze hem weer beneden kon krijgen. Ze moest achter hem langs en dan via die zijtak om hem heen weer naar voren, om op gelijke hoogte met zijn gezicht te komen. Maar ze moest zeer omslachtig te werk gaan om de tak waar zijn vleugel aan vastgehaakt zat, -zoals nu wel duidelijk bleek-, alsmede de tak waartegen hij zijn been geklemd hield, niet in beweging te brengen. Zou hij schrikken en wegglijden, dan was zij niet bij machte om hem tegen te houden zonder zelf in zijn val meegesleurd te worden naar beneden, waar hen niet alleen de harde ijskoude grond wachtte maar ook de vele doorns onderweg daarheen.... Er mocht nu niets meer verkeerd gaan of ze waren er allebei geweest, dat was een ding dat zeker was.... Gelukkig waren de takken stevig en elastisch genoeg en bewogen ze vrijwel niet onder de druk van haar gewicht.
Murit kon amper ademhalen van de inspanning toen ze zich met moeite vlak voor de elf had weten te manouvre-ren. Ze had zich zo goed mogelijk schrapgezet, een van haar wanten uitgetrokken en aarzelend een trillende hand uitgestoken. Murit probeerde haar uitstralende warmte te gebruiken om hem voorzichtig tot bewustzijn te brengen. Ze wilde niet haar lamp gebruiken, die zou hem alleen maar verblinden.
Wordt alsjeblieft wakker, bad Murit in gedachten.
Plotseling merkte ze dat zijn ademhaling weer meer op gang kwam, te zien aan de steeds groter wordende con-denswolkjes die uit zijn neus en mond kwamen. Murit zag zijn oogleden trillen. Zijn gezicht was vrijwel kleurloos, en elfen zagen in het algemeen toch al bleek.
Langzaam gingen zijn ogen open, maar hij leek de kaboutervrouw eerst niet te zien. Het leek wel of hij dwars door haar heen keek, alsof ze onzichtbaar was. Was hij nog dronken van de elfennectar, of gewoon verzwakt door zijn verwondingen en de kou?
***********************************************************

VOLGENDE KEER GAAT HET VERHAAL VERDER.........
[ terug... ]Omhoog

Eigen domeinnaam




BEZOEKERSTELLER

BIJ DE TIJD

BRIGITTE BERG

MAAND-KALENDER

LOOKING FOR STEVE



  • **************************************************************************** look4steve-1-13-61

KALENDER

GEDICHT VAN RUMI

  • Het nieuws is uit, maar jij hebt het nog niet gehoord. ************************************ Jalousie is veranderd in liefde, Hoeveel liefde is er nog te vinden? ************************************ De maan heeft haar gezicht geopend en ook haar vleugels van licht. *************************************** Leen ogen om dit te zien, als de jouwe het nog niet zien. ************************************** Dag en nacht komen er pijlen naar je vanuit verborgen bogen. *************************************** Als je geen wapen hebt en je nergens kan verstoppen voor de Dood die altijd dichter bij komt, dan kan je net zo goed je overgeven. ************************************** Het koper van je wezen is al getransmuteerd in goud door de alchemie van Mozes, maar jij rommelt nog in een geldbuidel op zoek naar muntjes. **************************************** Je hebt Egypte's gelijke in je, Kilometerlange oevers met rietsuikerplantages, de bron van al het zoete, maar jij loopt te tobben of je snoep wel komt van een winkel buiten jezelf. *************************************** Uitwendige vorm, je reikt voor vormen, maar jij bent de Jozef. *************************************** Doe je ogen dicht, en staar in de spiegel, naar de vlam die je ogen verlicht. *************************************** Je lichaam is een kameel die soepel en direct naar Mekka reist. *************************************** Jij denkt dat je rondhangt op het dorpsplein op een ezel, of de verkeerde kant opgaat, maar dat is niet zo. **************************************** Deze karavaan is een triomf die binnen wordt gehaald in Godin's werkelijkheid. ******************************************** uit: Rumi: bridge to the soul. translation Coleman Barks. vertaling naar nederlands door Klara Adalena

KNOCK-KNOCK

WILDE WIJZE VROUW

  • http://www.wildewijzevrouw.nl/blog/lees/28-De-maan-heeft-haar-gezicht-geopend

STEVE




Copyright 2002-2018