MURIT & KLENN dl. 8
Foto "Ik ben Murit en ik kom je helpen", zei Murit tegen hem en schudde hem zachtjes aan zijn schouder. "Je bent gewond, elf, en je moet hier vandaan zien te komen. Ik ben gekomen om je te bevrijden, maar dan moet je wel wak-ker zijn en meewerken, anders vallen we samen naar beneden."
Ze sprak tot hem in haar eigen taal, maar ze had haar bewustzijn direct op dat van de elf afgestemd, zodat hij haar boodschap duidelijk zou kunnen verstaan. Haar woorden schenen hem tot bezinning te brengen. In principe spraken elfen en kabouters ieder hun eigen taal, maar Murit was heel goed in staat haar intenties zodanig vorm te geven dat ze de boodschap gewoon in haar eigen taal kon verwoorden en overbrengen.
Eigenlijk was het meer een kwestie van een verschil in trillingshoogte, en kwam het erop aan zich er op de juiste wijze op af te stemmen. Als het moest konden elfen en kabouters elkaar prima verstaan. Als het moest en als ze dat wilden.
Plotseling opende Klenn zijn ogen en keek haar aan, verwilderd, niet begrijpend.
Wie ben jij...?, vroeg hij, maar het was zijn geest die de vraag stelde via de weg van de telepathie, zonder dat hij zijn stem gebruikte.
Maar Murit had hem goed gehoord, en antwoordde hem op dezelfde manier terug. Mijn naam is Murit, en je hebt in je nood om mij geroepen, dus ben ik gekomen om je te helpen. Ik zal je bevrijden en je mee naar mijn huis nemen waar ik je wond kan verzorgen en genezen.
Je bent geen elf....
Nee. Maar dat doet niet ter zake. Je moet hier vandaan anders zal je licht doven.... of is dat wat je wilt...?
Nee. Dat was niet wat Klenn wilde. Niet zo. Niet nu.
Hij voelde zich door vele emoties overstelpt, waaronder verwarring, opluchting...., en kon maar moeilijk vorm geven aan zijn gedachtenbeelden, maar hij deed zijn uiterste best om zich zo helder mogelijk te concentreren....
Nee....alsjeblieft.... ik ben.... oneindig dankbaar voor je hulp.... doe wat.... je moet doen....graag.... ik zal meewerken....
"Goed", zei Murit, nu weer met haar gewone stem, maar zacht en langzaam sprekend, de elf indringend aankijkend. "Je moet goed stil blijven staan en je vasthouden, dan zal ik je aan de achterkant lossnijden."
Een golf van angst spoelde over Klenn heen, en Murit merkte het meteen.
Het is waar dat het tegen mijn eed als genezer ingaat, ongevraagd, en zonder reden planten schade toe te brengen, maar wees niet bezorgd...., zond Murit de elf toe. Je hoeft niet te vrezen voor je vleugel. De plant heeft me laten weten dat hij bereid is gewillig een deel van zichzelf op te offeren om jouw leven te redden, dus hou je goed vast en wees heel stil, dan is het zo voorbij, en ben je weer vrij.
Vasthouden was voor Klenn geen probleem. Hij leek wel bijna vastgegroeid te zitten aan de takken, en wist niet eens zeker of hij zijn verstijfde en verkleumde ledematen nog wel in beweging zou kunnen brengen.
Murit pakte de lamp en bescheen de wonde van de elf. De linkervleugel was op twee plaatsen doorklieft, en ge-deeltelijk ingescheurd, de elf zat letterlijk aan de doornige tak vastgespiest. Dat moest wel een verschrikkelijke pijn doen, bedacht Murit zich, ookal had ze dan zelf geen vleugels.

Ze haalde haar mes weer tevoorschijn, en zag zich gedwongen behalve een aantal doorns, een heel stuk tak weg te snijden. Terwijl ze dat ingespannen, met veel beleid deed, begon de wond aan de vleugel weer te bloeden. Een vreemde dikkige transparante vloeistof, bijna lichtgevend zelfs, drupte eruit. Een paar druppels ervan vielen op Murits hand, die haar tegemoet fonkelden, schitterend als sterren aan de hemel.
Instinctief begreep Murit wel dat de elf niet veel meer van dit kostbare magische vocht mocht verliezen.
De elf kreunde zachtjes terwijl ze bezig was. Het was bijna alsof ze voelde wat hij voelde, -ze had zowieso een sterk inlevingsvermogen in andere wezens-, maar hoe kon ze pijn voelen in een lichaamsdeel wat ze zelf niet eens bezat....? Het was een hele vreemde, en bij vlagen misselijkmakende gewaarwording.... En toen begreep ze dat dat nu precies hetgene was wat hij ook voelde....
Murit moest opschieten, anders zou ze zelf nog bezwijken.... Nog n laatste handeling.... het stuk doorntak moest nog uit de vleugel worden losgemaakt, en dan was het ergste lijden voorbij.... Murit probeerde niet te trillen met haar handen, maar de kou en de spanning begonnen zo langzaam maar zeker hun tol te eisen. Met bevende handen -ze kon het echt niet helemaal onderdrukken- hield ze de tak vast in de ene, en de vleugel in de andere.
Toen Murit langzaam de tak uit de vleugel trok, kwam er weer wat van dat kostbare levensvocht naar buiten. Gauw liet ze de tak vallen en drukte bij gebrek aan beter haar mantel tegen de bloedende wond, om de uitstroom te stelpen, en zocht ondertussen met haar andere hand in haar zakken naar een lapje of een zakdoek die als improvisorisch verband kon fungeren.
Klenn ademde zwaar. Hij had veel pijn, maar hij hield zich goed. Ondanks de pijn voelde hij zich zo opgelucht; alsof het gewicht van een rotsblok van zijn hart was opgelicht.
Dank je...... dank je......
Klenns dankbaarheid was zo intens dat Murit er bijna door overstelpt werd. Zijn geestelijk uitgezonden bood-schap zette zich bij haar om in een lichamelijke reactie van totale warmte. Een warmte die haar van buiten omhul-
de als een mantel van licht, en haar van binnenuit deed opgloeien als kooltjes in het haardvuur. Alle kou werd direct uit haar lichaam verdreven, en buiten gehouden. Instinctief greep ze de arm van de elf beet om niet vanwege de door hem uitgezonden energiestoot aan het wankelen te worden gebracht, zo overweldigend was het. Zijn arm voelde ijskoud en stijf aan toen ze die aanraakte; bijna levenloos. Eigenlijk was het verbazingwekkend dat hij nog tot zulk een krachtige emotionele overdracht in staat was, gezien zijn toestand.
Maar haar arm op de zijne bracht een reactie in hem teweeg; langzaam maar zeker keerde de warmte, en daarmee het leven weer in hem terug.
Murit had inmiddels een dot watten in n van haar zakken gevonden en hield dat tegen de wond gedrukt.
Toen ze haar balans weer had hervonden zocht ze naarstig verder in haar zakken naar een touwtje of een dunne lap om de watten op hun plek te houden. Toen ze dat niet kon vinden trok ze een lange dunne reep stof van haar mantel af, waar toch al een rafel aan zat doordat ze eerder ergens aan was blijven haken. Voorzichtig omwikkelde ze de vleugel, terwijl een gevoel van onwerkelijkheid zich van haar meester maakte. Ze had immers nog nooit de vleugel van een elf aangeraakt, laat staan verzorgd en verbonden. Haar vader was de enige geweest die intensieve contacten met de elfen had onderhouden, totdat.... Nee. Daar mocht ze nu niet aan denken. Geen pijn en woede uit het verleden omhooghalen. Niet nu. De elf zou haar gedachtenbeelden kunnen opvangen. Later misschien, later. Murit werd zich er plotsklaps van bewust dat zij en de elf innig verbonden waren op dat moment, op energetisch niveau. Op zich was deze situatie normaal tussen de genezer en de hulpbehoevende. Het bevorderde het inlevings-vermogen van de genezer enerzijds; wat belangrijk was om de juiste diagnose te kunnen stellen, en het vertrouwen van de "patient", om zich aan de zorg van de hulpverlener over te geven, wat de genezing en het herstel mogelijk maakte en bevorderde.
Misschien zou de elf, nadat Murit zorg had gedragen voor zijn genezing, haar uit dankbaarheid ter wille willen zijn en haar uitleg kunnen geven over de ware toedracht van die ene noodlottige nacht. Misschien zou ze hem ervan kunnen overtuigen dat haar vader in deze een onschuldig slachtoffer was, die alleen met de beste bedoelingen de elfen te hulp kwam, en dat het hele gebeuren wel op een zeer groot misverstand moest berusten.
Misschien dat Klenn onbedoeld toch wat van Murits gedachtengang opving, want toen ze oogcontact met hem maakte, om hem psychisch voor te bereiden op hun op handen zijnde afdaling, staarde hij haar doordringend aan.
Zijn blik trof haar zo, dat ze wederom het gevoel had dat ze overspoeld werd door emotionele gevoelens, maar waren het de hare of de zijne? Het leek zich vanuit haar ogen naar het binnenste van haar lichaam te verplaatsen, ter hoogte van haar "zonnevlecht", waar de gevoelens en gedachten samen leken te komen in een dans van fluoriserend licht en kleur.
Weer wankelde ze en verloor bijna haar evenwicht. Niet in staat haar blik van de zijne los te maken greep ze instinctief zijn schouder vast, (blij dat ze dat nu ongestraft kon doen omdat ze hem losgemaakt had) terwijl gelijktijdig zijn hand naar hr toeschoot om haar te behoeden voor een fatale val. Ze verbaasde zich over de kracht van zijn greep en was onder de indruk dat zijn schouder zo hard en sterk aanvoelde. Murit dwong haar gevoelens en per-soonlijke indrukken naar een andere, diepere laag van haar bewustzijn, want het was duidelijk dat ze nu in actie moesten komen. De afdaling zelf zou nog moeilijk genoeg zijn. Murit keek de elf indringend aan, en klemde zich steviger aan hem vast. Zonder woorden n zonder overdracht begreep hij wat ze van plan was en instinctief klemde zijn hand zich nog steviger om haar onderarm. Murit haakte de lantaarn van een zijtak los en zette zich schrap, haar hoogtevrees verdringend. Vervolgens liet ze zich na een voorzichtige halve draai van haar bovenlichaam achterover naar beneden hellen. Murit tuurde in de afgrond, verlicht door het flakkerende licht van haar lantaarn. Ze moest een pad zien te vinden waarlangs ze de elf veilig naar beneden kon escorteren. Ze tuurde en tuurde tot haar ogen pijn deden van de inspanning en ze begonnen te tranen door de schrale wind en kou. Maar net voor haar gezicht volledig vertroebeld werd had ze iets gezien. Een kronkelende dikke tak, die -zover ze had kunnen beoordelen- van vlak onder hun voeten doorliep tot in de grond. De rest zou ze op haar (en wellicht zijn) intutie moeten doen. Haar mes zou ze ook nog wel nodig hebben. Zonder dat hij haar gezicht had gezien of een ander teken had ontvangen, wist Klenn dat de kabouter-vrouw klaar was, en hees haar weer omhoog. Geen tijd hebbend om zich te verwonderen over hun vlekkeloze samenwerking seinde Murit; Ben je er klaar voor?, naar hem door, terwijl ze hem recht in zijn ogen keek. Murit zag niet meer dan een lichte trilling in de ogen van de elf, het gezicht strak, bleek en gespannen, maar ze wist dat hij het begreep. Hij was er klaar voor.

***********************************************************
HELAAS......dit is voorlopig even het laatste deel van Murit en Klenn....Allemaal bedankt voor jullie belangstelling! Het verhaal gaat zeker verder, maar het kan nog een tijdje duren!

[ terug... ]Omhoog

Eigen domeinnaam




BEZOEKERSTELLER

BIJ DE TIJD

BRIGITTE BERG

MAAND-KALENDER

LOOKING FOR STEVE



  • **************************************************************************** look4steve-1-13-61

KALENDER

GEDICHT VAN RUMI

  • Het nieuws is uit, maar jij hebt het nog niet gehoord. ************************************ Jalousie is veranderd in liefde, Hoeveel liefde is er nog te vinden? ************************************ De maan heeft haar gezicht geopend en ook haar vleugels van licht. *************************************** Leen ogen om dit te zien, als de jouwe het nog niet zien. ************************************** Dag en nacht komen er pijlen naar je vanuit verborgen bogen. *************************************** Als je geen wapen hebt en je nergens kan verstoppen voor de Dood die altijd dichter bij komt, dan kan je net zo goed je overgeven. ************************************** Het koper van je wezen is al getransmuteerd in goud door de alchemie van Mozes, maar jij rommelt nog in een geldbuidel op zoek naar muntjes. **************************************** Je hebt Egypte's gelijke in je, Kilometerlange oevers met rietsuikerplantages, de bron van al het zoete, maar jij loopt te tobben of je snoep wel komt van een winkel buiten jezelf. *************************************** Uitwendige vorm, je reikt voor vormen, maar jij bent de Jozef. *************************************** Doe je ogen dicht, en staar in de spiegel, naar de vlam die je ogen verlicht. *************************************** Je lichaam is een kameel die soepel en direct naar Mekka reist. *************************************** Jij denkt dat je rondhangt op het dorpsplein op een ezel, of de verkeerde kant opgaat, maar dat is niet zo. **************************************** Deze karavaan is een triomf die binnen wordt gehaald in Godin's werkelijkheid. ******************************************** uit: Rumi: bridge to the soul. translation Coleman Barks. vertaling naar nederlands door Klara Adalena

KNOCK-KNOCK

WILDE WIJZE VROUW

  • http://www.wildewijzevrouw.nl/blog/lees/28-De-maan-heeft-haar-gezicht-geopend

STEVE




Copyright 2002-2018